سلام.
مهرتابان هم مثل هر خونه ای، قصّه و روایت خودش را داره…
مثل هر خونواده ای…

خیلی سال پیش، همیشه در آرزوی یک خونه بودم و یک خونواده ی شلوغ و پرجمعیت

جائی باصفا و قشنگ که از دیوارهای رنگیش، شادی بباره و صدای خنده ی بچّه هاش به آسمون برسه…
جائی که وقتی توش نیستی، دلت براش تنگ بشه و لحظه ها رو بشمری برا برگشتن…

جائی که اگه کاری رو اشتباه انجام دادی یا جوابی رو غلط گفتی، دلت شور نزنه که حالا بقیّه درباره ت چی میگن…؟
جائی که بهت حق بدن که هر احساسی داشته باشی ولی بهت اجازه ندن هر رفتاری رو از خودت نشون بدی…
خونه ای که آدما باهم دوست باشن، به هم احترام بگذارن و به داد هم برسن…
جائی که یادگرفتن ارزش باشه و همه بخوان که پای یادگرفتن خودشون و بقیّه واسّن…
…
خلاصه…
روزای اوّل، جمع مون کوچیک بود و دلامون بزرگ…
خونه مون کوچولو بود و باصفا ..
تو کوچه پس کوچه های نیاورون…

ولی حالا بعد از دوازده سال پر جمعیّت شدیم و دلامون بزرگ تر، گرم تر و پرامیدتر…
حالا بچّه از 5 سال تو این خونه داریم تا هیجده سال…
هر کی داره تو مسیر خودش رشد می کنه و داره دامنه ی کوه بی قلّه ی خودش رو میره بالا…
همه مون…
تک تک مون..
درسته که راه سربالاست، گاهی قدم برداشتن سخت میشه و پراز چاله،چوله…
درسته یه وقتائی دلشوره هست، خستگی هست و غم و ناامیدی میاد سراغ مون…
ولی به قول حضرت آقا: مهم اینه که داریم می ریم… داریم می ریم… داریم می ریم..

و ما همه خدا رو شکر می کنیم که اهل این خونه ایم و مال این خونواده ایم…
و…
ما به مهرتابانی بودن مون می بالیم!